SWA 2019

Na wekenlange voorbereidingen was het SWA eindelijk aangebroken. Helaas was de verwachting dat het weer roet in het eten zou gaan gooien. Maar toen Hans en John op vrijdag om half 4 aankwamen bij het huis in Lierneux, scheen de zon heerlijk.
Er was iemand binnen in het huis, dus we klopten bescheiden op de deur. De man kwam naar ons toe begon in het Frans te praten. Maar toen hij aan de baard van Hans zag dat die er geen haar aan vast kon knopen, vroeg hij in het Frans of wij Frans kenden. Nee, natuurlijk niet! We kennen alleen Frans Duits, maar dat verstond hij niet.
Wetende dat wij hem niet zouden verstaan liep hij met driftige pas door het huis en liet ons elke kamer (heel kort) zien en mompelde dan steeds snel iets (in het Frans).
Weer beneden aangekomen liep hij naar buiten. Hans en John natuurlijk achter hem aan met de verwachting dat hij ons daar ook nog iets zou vertellen. Maar nee hoor, hij stapte in zijn auto en reed weg. Hans en mij in verbazing achterlatend. Geen handje, geen ’tot ziens en veel plezier’ of zo.
Tja, dat is Franse hartelijkheid.

Na onze koffers op de kamer gezet te hebben en de koelkast gevuld te hebben met de belangrijkste zaken (vaatje bier en wijn) vroegen we ons af wanneer de andere Smashleden zouden arriveren. Na wat heen en weer ge-app bleek dat dit nog even zou duren. Dus gingen we even heerlijk zitten bij de picknicktafel buiten in het zonnetje. Genoten en vroegen ons af of het weer nu werkelijk wel zo slecht zou worden.
Na enige tijd kregen ze honger en verplaatsten ze zich naar binnen. De enige optie om iets binnen te krijgen was het vaatje bier in de koelkast. Na heeeel lang nagedacht te hebben is toch maar besloten om het vaatje aan te slaan, dat was tenslotte de enige optie om dit weekend te overleven.
En om helemaal in de goede sfeer te komen werden de Uno-kaarten erbij gepakt. Heerlijk om weer eens ongestoord Heerlens Uno te spelen.

Precies 2 vingers schuim

Later kwamen Eeg en Natasja en Joyce. Na de gebruikelijke welkomstceremonie (knuffelen en kussen) kwam al snel het onderwerp ‘eten’ ter sprake. Hans had uiensoep voorbereid, de Oberjeetjes hadden heerlijke spaghetti met knoflook, en John had aardappelschijfjes met spek en uitjes. Natuurlijk was het veel te veel, maar het heeft wel erg goed gesmaakt.

Na het eten kwamen Peter, Nicolle en Michiel ook nog. En hiermee was de vrijdagavondclan zo goed als compleet. Janneke en Jonathan hadden helaas op het laatste moment moeten afzeggen voor het SWA omdat hun kater Tibo erg ziek was. Erg jammer.
Later op de avond zouden Sandra en Roger nog komen. (En, niet vreemd voor toernooigangers van Smash, Roger moest natuurlijk ook weer eerder naar huis ­čÖé )

’s Avonds werden allerlei spellen gedaan zoals hurly/curly/husky (zonder helicopteren natuurlijk), Progressief 7 Uno, Brunssums liegen en hints.
Bij hurly/curly/husky bleek (helaas) dat Peter meerdere keren als beste met een stokje kon gooien. Alsof dat iets is om trots op te zijn.
Om Progressief 7 Uno te kunnen spelen was het gemakkelijker om de 2 grote eetkamertafels die in de lengterichting stonden, in de breedterichting tegen elkaar aan te zetten. Dan was het vierkant nog enigszins rond …
Maar, bij het verschuiven van de stoelen bleek dat zo veel lawaai te maken dat alle communicatie in Lierneux compleet stil viel. Wat een herrie! Een stoelpootgeluidsbeschermertje was geen luxe.
Bij Progressief 7 Uno was hilariteit troef, ondanks dat het een kaartspel is waar geen troeven in voorkomen. Het was vooral leuk voor Nicolle en Michiel die de regels niet zo goed kenden.
Bij Hints zal de uitbeelding van Eeg van ‘vallende bladeren’ ons nog lang bijblijven. Daarmee probeerde hij een link te leggen met het woord ‘Herfst’, dat weer een deel van het te raden woord was, namelijk ‘Herfststorm’. Dat woord is, raar maar waar, niet geraden.

Na een redelijk slechte nacht voor de meesten, druppelde iedereen rond half 9 de woonkamer binnen voor het ontbijt. Niet iedereen heeft zijn slaapkamerverhalen met de ander gedeeld, maar duidelijk was wel dat er weer snurkers aanwezig waren geweest.
En dat het schuine dak boven het hoofdeinde schuiner was dan gedacht.
En ook was het duidelijk geworden dat het stapelbed waar Peter en John in geslapen hadden, eigenlijk niet voor volwassenen geschikt was. Het steile trapje was niet bedoeld voor stijve ruggen. Het frame was niet bedoeld voor mensen die zich regelmatig omdraaiden in bed, het wiebelde alle kanten op als de een of de ander zich omdraaide. De matras was zo dun, dat je eigenlijk niet op je zij kon liggen omdat je hele zijkant verdoofd raakte. En de lattenbodem was zo dun dat de stem van Hans, die in het tweepersoonsbed lag op dezelfde kamer als waar het stapelbed lag, toch erg zorgwekkend klonk toen hij Peter waarschuwde toen John op het bovenste bed klauterde.

Warme broodjes en een glaasje sap. Dat levert tevreden gezichten op.

Zaterdagochtend hebben we toch maar besloten om niet te gaan kajakken door het slechte weer en de kou. Want het was koud en druilerig buiten.
Besloten werd, op basis van Buienradar, om iets later in de ochtend de geplande wandeling te doen.
Dus we hebben eerst heerlijk ontbeten, waarbij Roger zijn kokskwaliteiten tentoon spreidde door heerlijke roerbakeieren met spek te maken.
En denk eraan, NIET MET DIE STOELEN SCHUIVEN!
Vervolgens werden nog enkele spelletjes gedaan of er werd wat gelezen en geluierd. Imke en Myron arriveerden en waren (blij of droevig) verrast dat we niet gingen kajakken maar wandelen. Even later vertrokken we naar Aywaille. De wandeling Ninglinspo. Een prachtige maar ook pittige wandeling met 20 kruisingen over de rivier Ninglinspo. Veel rotsen, watervalletjes, waterbassins, uitgesleten stenen en smalle paadjes. Ook Imke en Myron liepen deze wandeling mee. Gezellig.
En goed gelopen ook. Zeker voor Myron die op haar gladde sportschoenen moest lopen.
Joyce was in het huis gebleven en deed een Netflixje. (En wilde waarschijnlijk even een momentje alleen met Albert die nog zou komen ­čśë

Moe maar voldaan werd, terug in het huis, gestart met de zoektocht naar restaurants. Dat was een ingewikkelde. Het Italiaanse restaurant dat volgens Tripadvisor in de buurt van Lierneux lag en goed scheen te zijn, was telefonisch niet bereikbaar geweest. Zoeken, zoeken, zoeken op internet. Maar buiten- of binnenkant van diverse restaurants bevielen ons niet. Dus, maar gewoon gaan rijden en dan vinden we wel iets. Toch?
We vertrokken naar Trois Pont (drie bruggen), een klein dorp in de buurt. Daar aangekomen zagen we vanuit de auto diverse restaurants die wel eens gezellig konden zijn. Dus de auto’s werden geparkeerd in een straat om de hoek bij de friture. Lopend gingen we op verkenning uit. Restaurant 1: vol geboekt. Restaurant 2: Te duur. Restaurant 3: Te weinig keuze. Restaurant 4: niet echt gezellig. Restaurant 5: niet geopend.

Dus, uiteindelijk werd besloten om maar gewoon bij die friture iets te gaan eten waar we de auto hadden gezet. Dat was Friterie Bertand . Die bleek heerlijke frites te hebben. Je kon er zelfs met je eigen meegenomen (soort Turks) brood aankomen. Daar werden dan 2 Mexicanos ingelegd en daaroverheen een berg frites en saus en daarbovenop weer dat brood. We vroegen ons af welk formaat mond je moest hebben om dat op te kunnen eten.

Weer terug in het huis hebben we weer Progressief 7 Uno gespeeld, ook met Imke en Myron erbij. Erg leuk en gezellig. Maar kaarten schudden en uitdelen blijkt toch ook een kunst. En goed tellen ook.

Later werd nog Jenga gespeeld. Dit gezien hebbende wensen we Eeg veel succes met zijn aankomende verbouwing thuis, want als hij 1 ding niet kan, dan is het stenen op elkaar leggen. Slopen kon hij w├ęl erg goed.
Sandra en Roger moesten eerder naar huis (weet je nog?) en verlieten ons, maar niet zonder 10 handjes hulp bij het wegkomen van de schuine oprit waar Roger al aardige gaten in had geslipt.
Onverwacht vroeg gingen de meesten naar bed. Waren we verstandig geworden? Had er iemand een Belgisch windje gelaten? Nee, waarschijnlijk was men gewoon moe.

Zondagochtend zag de wereld we heel anders uit. Een heeeerlijk zonnetje scheen door de vele ramen van het huisje naar binnen en zorgde voor licht, gezelligheid en een zomers gevoel.
John had in de woonkamer geslapen op 2 banken die tegen elkaar gezet waren. Dat sliep veel beter, ondanks dat hij ’s morgens merkte dat hij een open ruggetje had gehad.
Vreemd was ook dat die nacht toch nog snurkers gehoord waren op de bovenverdieping. Wie zou dat dan zijn geweest?

Na het ontbijt, met de ietwat t├ę bruine broodjes van Michiel (de grill bleek nog aan te staan, die was Roger vergeten uit te zetten), zouden we naar Durbuy gaan. Maar, eerst moest natuurlijk alles afgewassen, opgeruimd, ingepakt en gekuist worden. Vele handen maken licht werk, en dat werk was dan ook in een vloek en een scheet (?) gedaan.
In Durbuy waren allerlei leuke dingen te zien, de foutieve bouwvergunning van het winkeltje “La parfumerie de Paris” (dat dus in Burbuy terecht was gekomen i.p.v. in Parijs), het Oude stadsdeel met kleine, gezellige steegjes en leuke winkeltjes. De anticlinaalrots met fonteinen en het treintje naar top van de berg met de uitkijktoren. Van daaruit had je een geweldig uitzicht over Durbuy en de omgeving.
John was een beetje van slag, want de ijswinkel ‘Australian home made Ice-cream’, bleek gesloten! Grote teleurstelling.
Bij een restaurant hebben we een drankje met gebak of wafel genomen.

In het midden van de middag vertrokken we huiswaarts, maar niet zonder met een knuffel of handje afscheid van elkaar te hebben genomen.

Iedereen was het er over eens dat zo’n weekend zeker voor herhaling vatbaar was. En misschien dat we dan ook kunnen kajakken en naar de brasserie d’Achouffe kunnen gaan, zoals oorspronkelijk altijd de bedoeling was geweest van het Smash Weekend Ardennen.

Bekijk hieronder meer foto’s.

Dus, hoe was het weekend?
SWA

(JL)

Smashtoernooi 2019

Zondag 31 maart was het jaarlijkse Smashtoernooi. Helaas hadden 2 teams zich redelijk kort voor het toernooi teruggetrokken waardoor er een nieuw wedstrijdschema gemaakt moest worden. Gelukkig hadden we 1 reserveteam dat nog in kon vallen waardoor we in totaal op 15 teams kwamen, 7 in de categorie ‘minder sterk’ en 8 in de categorie ‘sterk’.

De organisatie liep weer gesmeerd, mede dankzij alle leden die ondertussen allemaal wel weten welke taken er gedaan moeten worden. Extra dank voor Myrthe en Kyara die weer de wedstrijdcommissie vormden en dit ook prima deden. Met speels gemak eigenlijk. En het was extra, extra fijn dat Kyara er weer bij was.

Wedstrijdleidsters Myrthe en Kyara en iemand met een bevroren schouder.

De enige stoorzender was Hans, die ’s middags even waarnemend wedstrijdleider was en na de eerste set al omriep dat de volgende ronde begon en hij begon al de teams om te roepen die dan zouden moeten spelen. Myrthe schrok zich een eitje en rende naar de wedstrijdtafel, maar Hans merkte al dat er iets niet helemaal goed was (alle teams riepen naar hem dat ze nog een tweede set moesten spelen) en corrigeerde snel zijn fout(je).

Voor Smash was het jammer dat enkele leden dit jaar niet mee konden spelen. Toen ook nog blessures van Hans en Mike ervoor zorgden dat zij niet konden meedoen, was het moeilijk om de 2 Smashteams te vullen. Onderling uithelpen was de enige oplossing. Maar ook zwaar voor de leden die toch ook al redelijk op leeftijd zijn ­čśë

Smash 1 in actie

Keurig op tijd was het toernooi afgelopen en vond de prijsuitreiking in de kantine plaats. Maar eerst werden Franco en Sylvia, de uitbaters van de kantine, met een cadeautje in het zonnetje gezet. Want dit was hun laatste dag als uitbaters. Zij geven het stokje door.
Vervolgens werden de prijswinnaars bekendgemaakt van de advertentiepuzzel. 5 Winnaars ontvingen mooie prijzen zoals karaffen, een serveerplank, sausbakjes, een fles wijn, gecombineerd met cadeaubonnen van allerlei sponsors. En natuurlijk wat lekkere snoep.

Bij de bekendmaking van de uitslag van het toernooi, kreeg elk team een mandje met kleurige eieren. De nummers 1 van beide categorie├źn kregen ook nog mooie handdoeken als hoofdprijs!
De dochter van Hans, Milou, was met een team uit Den Bosch gekomen om deel te nemen aan ons toernooi, en zij kregen nog een kleine attentie in de vorm van wat drinken en crackers e.d. omdat zij nog terug moesten reizen naar Den Bosch. Blij verrast keken ze wat er in de mandjes zat.
Maar het was natuurlijk in de eerste plaats fantastisch dat zij de moeite hebben genomen om helemaal naar Heerlen te komen.

Hieronder staan de foto’s van ons toernooi en ook de einduitslag.

Hopelijk zien we iedereen volgend jaar terug!

(JL)

Het slechtste toernooi ooit

Bij een rommelig toernooi, hoort een rommelige foto

Op 9 maart (altijd de zaterdag n├í carnaval) was weer het ├╝ber40 toernooi, in Erkelenz deze keer. Nadat we bij Eeg en Natasja verzameld hadden, reden we met twee auto’s naar Erkelenz. En het lijkt wel een Smashkwaaltje, maar we moesten w├ę├ęr zoeken naar de sporthal. We hebben er meerdere gevonden en toen we de juiste gevonden hadden, zei een Duitser dat het toch niet de goede sporthal was en we een stukje verder door moesten zijn.

De organisatie had 1 poule gemaakt van de 8 aangemelde teams waardoor we 7 wedstrijden konden spelen. Lekker veel dus, maar wat jammer was dat we altijd 2 sets speelden tot 15 punten, dus het kon ook snel afgelopen zijn. Voordeel is wel dat we niet vaak lange pauzes tussendoor hadden.

Het inspelen v├│├│r de eerste wedstrijd ging weer op zijn Duits, dus met inslaan, en opslag.
De eerste set begon, we hadden er zin in. Maaaaaaar ……………..
we speelden heel erg slecht. Heel veel gemakkelijke ballen van de tegenstander speelden we niet terug omdat we naar elkaar keken en dachten dat de ander wel die bal zou pakken. We hebben wel vaker een dip (zoals jullie weten) maar deze keer was het geen dip maar een diiiiiiiiiiiiip. Het bleef maar fout gaan. En de eerste set verloren we dan ook ruim. De tweede set haalden we een beetje ons normale niveau maar dat kwam vooral door een goede opslag, waardoor we de tweede set gemakkelijk wonnen. Je zag aan de gezichten van de tegenstander dat ze er ook niets van begrepen, de eerste set wonnen ze gemakkelijk en de tweede set werden ze weggespeeld.

De tweede wedstrijd leek op de eerste set van de eerste wedstrijd, dus gewoon slecht. Tussendoor probeerde we ons eigen spel te evalueren, maar dat lukte eigenlijk niet. Lag het aan de heel erg smalle en blauwe(?) lijnen van het volleybalveld? En binnenin dat volleybalveld lag een badmintonveld met brede en gele lijnen. Lag het aan de nieuwe shirts? Nee, ook niet. We stonden gewoon als zombies te spelen, de energie leek niet aanwezig.

De derde wedstrijd kwamen we enigszins terug en speelden een redelijke partij en wonnen beide sets. Op de Smashapp konden we toen nog vertellen dat we dus 3 sets van de 6 gewonnen hadden. Klonk niet slecht, toch?

Honger!

We hadden middagpauze. Er waren heerlijke dingen te koop voor een klein prijsje, lekkere salades, broodjes knakworst (met heel veel mosterd, he Roger?), broodjes Duitse fricadelle, en de overheerlijke kaaskoek.
We evalueerden nog meer. Likten onze wonden. Wisten het eigenlijk niet meer. Maar toen kwam Peter kijken.

K├Ąsekuchen voor Eeg

We hoopten Peter enkele aantrekkelijke wedstrijden aan te bieden, maar dat lukte dus voor geen meter. Dit hadden we echt nog nooit meegemaakt. We speelden futloos, rommelig, verward, moe. Om moedeloos van te worden.

Zelfs nadat ook Sandra kwam kijken en er op de tribune een heuse supportersschare van 3 personen zat (Marco was er natuurlijk ook weer bij), met af en toe een kleine wave, nam ons spelniveau niet toe.
In een time-out probeerde John het team moed in te praten met een felle en duidelijke speech. De gezichten keken een beetje boos naar John. Was hij t├ę fel geweest? Nee, want de spelers w├şlden wel, maar het lukte gewoon niet. Men was moedeloos.

In de tweede pauze werd gelukkig toch weer gekaart. Omdat niemand Uno bij zich had, werd Heerlens pesten gedaan. John legde enthousiast alle spelregels en de betekenis van de kaarten uit.
Tijdens het spel verbaasde een enkeling zich plotseling over de kaarten die John oplegde. Klaveren 9 samen met schoppen 9. Mag dat? Natuurlijk mag dat bij Heerlens pesten. En na de koning mag je alle andere kaarten van die kleur afleggen. En de 2 (= 2 kaarten rapen) mag op de 3 (= 3 kaarten rapen) en mag op de joker (= 5 kaarten rapen). Zo kon het gebeuren dat Petra opeens 30 (!) kaarten moest rapen. Met kramp in de handen speelde zij het spelletje uit.

De achterkant van de nieuwe shirts moesten natuurlijk ook op de foto gezet worden.

Ook de eerste van de laatste twee wedstrijden liep het niet goed. Na deze wedstrijd werden de koppen weer bij elkaar gestoken en sprak Eeg de harde woorden dat we niet gefocust aan de wedstrijden begonnen. Bij het inspelen werd al te veel geklooid (Mike had dus toch gelijk). Iedereen trok het boetekleed aan en de laatste wedstrijd speelden we weer Smashwaardig. De eerste set wonnen we en tweede verloren we (na een ruime voorsprong). Maar het niveau was tenminste om aan te zien.

In de kleine herenkleedkamer met 3 douches waarvan er 1 niet werkte, hoorden we dat we niet zesde of hoge ge├źindigd waren. We waren zevende en wonnen een fles Rotk├Ąpchen met witte (?) wijn.

Met genoeg stof om over na te denken, vertrokken we weer huiswaarts.
En raar maar waar, om 17 uur waren we weer thuis.

Conclusie, dit was waarschijnlijk de aller- aller- allerslechtste wedstrijd die Smash ooit gespeeld heeft. Maar het heeft ook een voordeel:
The only way is up!

(JL)