Corona beach

In het weekend van 1, 2 en 3 augustus zou normaal gesproken het Merksplasweekend zijn geweest. Om toch iets leuks te doen werd bedacht om dan in ieder geval maar iéts samen te doen zodat dat weekend niet onopgemerkt voorbij zou gaan.

Dus werden meerdere voorstellen gedaan in de Smashapp, maar uiteindelijk werd gekozen om te gaan beachen op de Brunssummerheide en daarna bij Hans thuis fricandellen te gaan eten, omdat dat ook 1 van onze favoriete bezigheden is op Merksplas. En natuurlijk met een lekker pilsje erbij.
Maar het beachen had nog al wat voeten in de aarde, uh het zand natuurlijk.

Kijk eens naar die strakke lijnen. En ook naar de strakke lijnen van het volleybalveld

Bij een heerlijk weertje verzamelden we ons op ons vaste plekje, dat nu gelukkig weer vrij was (een vorige keer zijn we moeten verhuizen naar veld 2 op de hei. omdat een hele groep handballers en handbalsters op onze plek aan het sporten waren. Zónder onze goedkeuring nog wel.) Soms vraag je je af waar het respect gebleven is.
Onze materiaalmannen Hans en Rick hadden weer voor een prima veld gezorgd. Zelfs de lijnen worden voortaan perfect getrokken en op de juiste lengte, omdat ze, gebruik makend van de stelling van Piet A. Goras, met enkele touwtjes en enkele kleine haringen, elke hoek van het volleybalveld exact uitgemeten op de goede plek konden zetten. Met de GPS op de telefoon werd vervolgens gecontroleerd hoe precies het was. En wat bleek?
De GPS wist het niet, maar het was héél precies!

Tijdens het volleyballen merkten we dat de beachbal langzaam leeg liep, dus na elke set werd er even heel ritmisch bijgepompt door Hans. Het handtempo van Hans lag best hoog. Dat hadden we eigenlijk niet meer verwacht.
Maar daarna leek de bal wel steeds sneller leeg te lopen. Dus steeds vaker en sneller werd het pomppinnetje nat gelikt en met erotische precisie voorzichtig in het ventieltje ingebracht. Maar het bleek allemaal voor niets.
Eigenlijk was niet meer te volleyballen met de beachbal.

Er waren meerdere opties.
– Stoppen met beachen,
– spelen met een lege bal,
– een klein stokje in het ventiel duwen,
– Eeg gaat naar huis om een andere bal te halen, of
– Eeg gaat naar de auto om het autobandreparatieschuimspuitbusje te halen.
Na een Smashdiscussie werd uiteindelijk gekozen voor de laatste optie. Dus, Eeg vertrok in looppas het bergje af, richting de Rode Beek. De rest van de groep lachte al en dacht “Dat houdt ie nooit de hele weg vol”.
Ondertussen werd van mensen in de buurt een voetbal geleend en gevolleybald. Een beetje harder en een beetje zwaarder, maar het lukte enigszins.
Maar het leek wel alsof Eeg een stalen conditie had, want na korte tijd kwam hij niet hijgend terug met het spuitbusje.

Toen kwam het volgende probleem, namelijk, hoe krijgen we dat spul in dat spuitbusje in de volleybal? Maar ook daar hadden onze techneuten Eeg, Hans en Mike natuurlijk een oplossing voor. Het spuitbusje werd open gedraaid, het slangetje werd van de ballenpomp gedraaid. Het mondstukje werd van het slangetje gedraaid en op het uiteinde van het spuitbusje gedraaid, met een beetje moeite. Maar de pomp paste niet op het spuitbusje, dus er moest iets anders verzonnen worden. Het witte spul uit het spuitbusje liep over de handen van onze techneuten (?).
De pomp werd zelfs helemaal gedemonteerd zodat het witte spul in de ballenpomp geschonken kon worden. Voorzichtig weer in elkaar zetten, slangetje weer erop en mondstukje in de volleybal geschoven.
Bij het pompen kwam er daadwerkelijk plakspul in de volleybal terecht en blij en opgewonden werd geroepen “het witte spul zit erin!”. De rest van de groep keek vreemd op.
Maar het schuim deed verder niets. De bal werd niet opgepompt, en als je de bal met het ventiel naar beneden vasthield, liep het witte spul er gewoon uit. En de lucht ook. Met een lach en een traan werd het schouwspel aanschouwd.
De ballenpomp werd weer in elkaar gezet terwijl iedereen nadacht over hoe we nu verder konden gaan. Toen de pomp klaar was, pakte Hans de pomp en pompte de bal nogmaals op. Toen hij daar mee klaar was, pakte hij een klein stokje van de grond, drukte dat in het ventiel en brak het deel dat uitstak af.
De rest van de avond hebben we gewoon met de volleybal kunnen spelen! Ongelofelijk.

Na het beachen gingen we naar Hans thuis om fricandellen te eten. Maar terwijl de meesten net aankwamen en nog lekker aan het kletsen waren, stond Eeg al zijn kleding uit te trekken en toen verscheen zijn zwembroek en sprong hij met een elegante duik in het zwembad. Sommige mensen zag je denken “oh, hadden we een zwembroek moeten meenemen?” Enkele anderen sprongen ook in het zwembad, ook al hadden ze geen zwembroek bij zich. Heerlijk verfrist werd er met een spuitende eend gespeeld, golven gemaakt en natuurlijk een echte zwemkolk. Na afgekoeld te zijn (en al dat vieze zand van de hei stiekem afgewreven te hebben) kwamen ze uit het zwembad en was het tijd om een lekker drankje te doen.

Eeg kijkt verbaasd waarom niet iedereen een zwembroek bij zich heeft

Hans had voor heeeeel erg koud bier gezorgd, het bier van Mike was zelfs bevroren. Maar het smaakte wel heerlijk. Samen met de fricandellen en de zelfgemaakte, maar slecht plakkende, tzatzikisaus van Janneke werd er genoten.
Janneke zag er erg goed uit, alleen jammer dat ze geen moeite deed om de buik in te houden. Dat doen wij mannen al jaren, dus dat moet zij ook kunnen!

Het was weer ouderwets gezellig. Er werd teruggekeken op 2020 wat vooral betekende dat er over corona gepraat werd. Maar ook werden oude herinneringen opgehaald over Merksplas e.d. en oude foto’s werden zelfs via de groepsapp gedeeld zodat ook de mensen die er niet bij konden zijn er van konden genieten.
Het worstje in het zand werd genoemd, de Macarenadans op vreemde muziek in de fuifzaal, de speklapjes van Eeg, en iets met bloed… en vlees… werd kort genoemd.
De regentent van John werd besproken en met videofilm toegelicht. De bierkelder van Florent en zijn stokbrooddartkwaliteiten werden genoemd.
Kortom, het was heeeel gezellig.

Vóór het aanbrengen …

Tegen acht uur vertrokken de eersten naar huis, maar niet voordat John de uitdaging aanging om de tafellakenklemmen te gebruiken als tepelklem.
Ondanks dat hij alle spieren spande, deed het toch flink pijn.

Hans en Bep werden bedankt en zo kwam langzaam een einde aan een leuke Smashdag.

Ná het aanbrengen …

(JL)

Dotocomo op VVS toernooi

Voorafgaande aan het VVS-toernooi was er enige onduidelijkheid over het tijdstip dat we aanwezig moesten zijn. Dat zou namelijk half 10 zijn. Maar wij hoefden pas om 11 uur te spelen. Dus na enige en dubbele communicatie over en weer met de VVS-organisatie, werd duidelijk dat wij pas om half 11 aanwezig hoefden te zijn. Lekker, een uurtje langer slapen.
Dus toen John Hans en Rick afhaalde en op de stoep stopte om hen in te laten stappen, maakte Hans heel opgewekt de voordeur open en zei: “John, je bent een uur te vroeg!” Vol ongeloof over zichzelf, parkeerde John de auto dan maar op de parkeerplaats om bij Hans thuis maar nog even wat te klessebessen. John was dus gewoon toch van de oude tijd uitgegaan (zonder het zelf te weten) en had dus eigenlijk een uurtje langer kunnen blijven liggen.
Bij binnenkomst bij Hans thuis bleek Bep ook al op te zijn. En ook al aangekleed.

Smash moest meteen de eerste wedstrijd spelen en bij het omroepen van de teamnamen kwam de speaker niet echt uit zijn woorden bij het noemen van onze naam VV Domoticom Smash. Hij riep “VV Doto …, Como …, …… Smash!”
Daarmee was meteen onze yell voor deze dag bekend. Iedereen riep iets wat leek op “Doto en Como”. Uiteraard riep niet iedereen hetzelfde.

Meteen in de eerste set ging het al mis voor Sandra. Bij een iets te uitbundige sprint richting de bal schoot er iets in haar bovenbeenbilspier (en het was niet Roger!). Ze wisselde meteen en is deze dag helaas niet meer in actie kunnen komen. Ze is nog enkele wedstrijden gebleven om ons aan te moedigen en ging tegen de middag naar huis om een lekker warm bad te nemen. En een massage van Roger (dachten we).

Het spelniveau van Smash was zeker aardig te noemen, met lichte (set) ups en downs af en toe. Maar iedereen had er plezier in, en het was mooi om te zien hoe Edith aan het genieten was. Dit was haar eerste toernooi bij Smash en ze deed het prima!
Marco en Janneke zaten op de tribune en probeerden af en toe zo veel geluid te maken dat we hen zouden horen. Maar de gemiddelde leeftijd van Smash is daar te hoog voor.
Later op de dag kwamen Bep en Caroline ook nog langs om ons aan te moedigen. Wij konden hen wél horen, alleen waren zij steeds met elkaar aan het praten!
In de kantine werd gezellig gepraat en lekker gesnoept en koekjes gegeten en zo. Daar is meestal genoeg van.
Ook werd er weer Heerlens pesten gedaan. Het lijkt er op dat deze regels toch langzaam geaccepteerd worden en ingezien wordt dat ze best leuk zijn.

Tijdens de dag hadden we bolomatootjes, tamlobootjes, nee … tombolalootjes gekocht en we hadden ook diverse prijzen. Janneke had een heuze pizzarette, Hans iets met knabbels, John een Dove giftset + wastafelonderkastje (altijd handig om te hebben).

We zijn derde geworden en hebben samen genoten van de 8 flinke stukken van de kruimelpuddingvlaai.

(JL)

Het bon bonnetje

De kascontrolecommissie Mike en Rick waren keurig op tijd bij de penningmeester aanwezig. Die was best geschrokken van het appje dat Mike vlak van te voren had gestuurd waarin stond hoe een goede kascontrole eigenlijk uitgevoerd diende te worden. De spanning zat er goed in.

Na een drankje en een koekje (want koekjes, chocolaatjes en borrelnootjes stonden natuurlijk al weer klaar) dachten ze aan de eetkamertafel aan de laptop plaats te kunnen nemen, maar aangezien de penningmeester die niet zo vaak gebruikt, was die hard aan het werk om updates te verwerken. Dus dan toch maar aan het bureau zitten.

Daar gaf de penningmeester eerst even een korte uitleg over de manier waarop de administratie bijgehouden wordt en hoe dit gecontroleerd kan worden. De map met alle bonnetjes en een overzicht van alle boekingen op de ING-rekening van Smash werd overhandigd.
Rick en Mike begonnen aan de controle.

IJverig werden bonnetjes gecontroleerd, boekingen nagekeken in de administratie en af en toe werd een vraag gesteld aan de penningmeester, die elke ‘aanval’ wist te pareren.

Opeens vroegen Mike en Rick: “Wat is dit?” en ze lieten 2 over elkaar heen geplakte briefjes zien. Het ene was een foto van een kladpapiertje met enkele bedragen erop, en het andere was dat daadwerkelijke papiertje. Maar geen echt bonnetje dus. De voorzitster had namelijk voor het Smashtoernooi enkele eiermandjes gekocht (€ 3,56) en was het bonnetje blijkbaar kwijt geraakt en had dus maar zelf een briefje geschreven. En de penningmeester vond dit blijkbaar goed en dacht door zowel het briefje als een foto ervan te bewaren, dat dit financieel verantwoord was. Tja.
Gelukkig ging de kascontrolecommissie er na nog een koekje en een glaasje fris mee akkoord.

Opgelucht ging de penningmeester weer TV kijken, maar hij zat nog niet of ze vroegen waar het bonnetje was van een kaartje dat de secretaris recent verstuurd had? Dat bonnetje zat namelijk niet in de map met bonnetjes.
De penningmeester lichtte toe dat niet altijd een bonnetje ontvangen werd, dat dit soms wel eens vergeten werd. Zeker voor kleine bedragen, want het ging om € 1,95. En aangezien het meestal de secretaris is die kaartjes verstuurd, en de penningmeester niet wil dat die dit steeds uit eigen beurs betaalt, maakt de penningmeester dit geld meestal meteen over, in de aanname dat het bonnetje later wel komt.
Het zou eventueel, misschien, heel misschien in de beurs kunnen zitten, maar die kans achtte de penningmeester klein. Maar hij ging toch maar even kijken.
Opende zijn beurs, en tot zijn eigen grote verbazing zat daar een bonnetje in! Hij haalde het uit de beurs, maar het bleek niet het bedoelde bonnetje te zijn. Helaas.
Echter, het bleek een bonnetje te zijn van een ander kaartje dat de secretaris verstuurd had en dat blijkbaar nog niet terugbetaald was door de penningmeester. Oeps. Dat werd dus ter plekke overgeboekt en komt daarmee in de administratie van 2020 terecht. Voor de volgende kascontrolecommissie dus.
(De penningmeester lichtte wel nog even toe, dat dit bonnetje altijd nog later gevonden en betaald zou zijn.)

De goedkeurende handtekening van Mike en Rick

Even later was de controle afgerond en zette de kascontrolecommissie toch nog hun handtekening.

En zo kwam toch een goed einde aan een spannende, nuttige, maar ook gezellige kascontrole.

Rick en Mike, hartstikke bedankt voor de tijd en moeite!

1 x 3de, 2 x eerste, 3 x Bocholtz

Ook dit jaar nam Smash weer 3 avonden deel aan het meerdaagse toernooi in Bocholtz. Zaterdag en maandag zijn de mix-toernooien en zondag het herentoernooi (waarbij Smash met 1 dame, nl. Petra, meedoet).
Zowel Eeg als John hebben een verhaaltje geschreven over deze toernooien.

Eeg
Hallo lezers,
Onze razende reporter had het even te druk met al die blogs en zocht daarom een slachtoffer om de honneurs waar te nemen. Op zich natuurlijk een uitstekende gelegenheid om een zeer waarheidsgetrouwe weergave van het Bocholtz fake-news te geven 🙂
Enige probleempje is dat ik er niet alle dagen, en ook niet de hele avonden erbij ben geweest….na wat rekenwerk kwam ik tot de conclusie dat ik zo’n 36,78% aanwezig geweest ben, dus een kwestie van even aanvullen met informatie uit betrouwbare bronnen (Facebook, Whatsapp, Pinterest, Twitter en Tinder). Tot zover deze korte introductie, dus nu snel over naar het echte werk.

Zaterdag 28 december
Eeg
Toen ik samen met Natasja op zaterdag-avond (28-12-2019) arriveerde was onze selectie net klaar met hun eerste klusje. Uiteraard werd er gehugd en gekust, waarna wij onze bijdrage in de pot gedeponeerd hebben. Zonder enig bewijs, werd ons te kennen gegeven dat de 1e wedstrijd gewonnen was (is dat echt zo?). Na het eerste drankje, was het zo ongeveer tijd voor de 2e wedstrijd. Geen idee meer tegen wie het was, maar het was een spannende wedstrijd, supporters waren goed in vorm….tja, de uitslag? Voor zover ik weet werd er die avond vooral gelijk gespeeld, dus “who cares?”. Daarna was het tijd voor ontspanning; een drankje en een spelletje (progressief 7 Uno, met strafkaarten voor overtredingen van nader te bepalen regels). Zoals meestal het geval is, brachten we nogal wat “leven in de tent”…waarop prompt de muziek flink hard gezet werd!

Waar de DJ echter niet op gerekend had, was de uitstekende zangkwaliteiten van de brave Smashertjes + supporters … dus toen Bohemian Rhapsody zijn intrede deed gingen we met z’n allen (inclusief rare stemmetjes) goed los! Ergens tussen de bedrijven door kon John het weer eens niet laten om een weddenschap aan te gaan: “Ik betaal vanavond ALLES, als Smash 1e wordt”… Meer motivatie had hij de Smashertjes niet kunnen geven, dus na nog vele gelijkspellen bleek Smash uiteindelijk eerste te zijn geworden (op basis van + setpunten). John hield woord, en betaalde prompt iedereen z’n bijdrage aan de pot uit eigen zak terug …. dapper John! Ik had het ook wel Oké gevonden als je gewoon met de staart tussen de benen had toegegeven dat je de weddenschap verloren had 😉

De prijs-uitreiking was een waar spektakel; Wilhelmina trakteerde ons op: Bitterballen, snacks, Olijven, Brie, Kaas, Worst en Druiven! Een super-traktatie voor al die uitgehongerde sporters en supporters. Verder waren er nog wat radslagen en flik-flaks te zien….als de drank is in de vrouw…staat de wijsheid in de kou? Of zoiets…

John
De eerste 2 wedstrijden had Smash (natuurlijk) weer vrij. Na contact opgenomen te hebben met de organisatie hoefden we pas om half 7 aanwezig te zijn (en om 7 uur te spelen). Het toernooi begon namelijk eigenlijk al om 6 uur.
Dus rond 6 uur waren we aanwezig en wat bleek? Beide teams die moesten spelen hadden precies 6 mensen en dus niemand over die kon fluiten en tellen. Dus, John mocht meteen aan de bak en op hoogtestage gaan op de iele en enge scheidsrechtersstoel. Hans en Rick gingen meteen tellen. Een goed trio. Verder waren Sandra, Joyce, Petra en Roger aanwezig.
Als supporters was Marco (natuurlijk) aanwezig en even later kwamen Eeg, Natasja en Peter om ons aan te moedigen en mee te genieten van de gezelligheid.

De eerste wedstrijd tegen ‘De beloftes’ verliep heel moeizaam. Dan stonden we weer 5 punten vóór en even later stonden we 5 punten achter. Na een lange strijd wisten we 1 – 1 te spelen (22 – 21 en 18 – 20). In Bocholtz wordt altijd gespeeld met 2 sets tot 20 punten, maar met 2 punten verschil tot maximaal 22 punten.

Terug in de kantine werd geld samen gelegd voor enkele drankjes die avond. Maar opeens zegt John: “Als we vanavond eerste worden, dan betaal ik alle consumpties.” Dit was waarschijnlijk een wanhoopspoging om alle Smashers extra te motiveren. Even was het stil, maar al snel begon een enkeling te lachen en kwamen er allerlei vragen. “Meen je dat nou?”, “Je maakt een grapje.”, “En wat wil je daar voor terug hebben?”.
Maar John bleef erg resoluut, stak het zakje met samengelegd geld in zijn sporttas.

Samen met enkele supporters (Marco, Eeg en Natasja en Peter) werden enkele spelletjes Progressief 7 Uno gespeeld. Maar aangezien we met zijn allen aan een lange tafel zaten was het voor de mensen aan de korte zijde bijna onmogelijk om snel een kaart op de stapel te gooien. Dus regelmatig moesten zij een strafkaart incasseren. Onrechtvaardig toch?
Een voorstel om na elk spel 2 plaatsen door te schuiven, haalde het niet.

De volgende wedstrijd wonnen we, de laatste twee speelden we weer gelijk. Het spel was niet meer dan redelijk te noemen. We hadden moeite met de opslag van de tegenstander en samen met een aantal eigen onnodige fouten liep het eigenlijk helemaal niet lekker. Maar met knokken en vechten kwamen we toch regelmatig terug van een achterstand.

Na onze laatste wedstrijd bleek dat er 3 teams waren die in totaal 5 setpunten hadden. Dus nu moesten de gamepunten geteld gaan worden om te bepalen wie eerste, tweede of derde zou worden.
Wilhelmina bleek op -3 uit te komen en zij werden dus derde.
Lomp en Hel kwam op +12 uit en Smash kwam op +15 uit! Dus met 3 gamepunten verschil zijn we eerste geworden!

Bij de prijsuitreiking werd gemeld dat er in de afgelopen 35 jaar dat dit toernooi georganiseerd wordt, nog nooit zoveel gelijke spelen zijn geweest. Dus het niveau was vanavond erg gelijk.

Onze eerste prijs was dit jaar geen schaal met oliebollen, strikken of Berliner bollen, maar een flinke schaal heerlijke hapjes zoals druiven, olijven, kaasblokjes, worststukjes, bitterballen, stukjes Brie en fricandellenstukjes.

Zondag 29 december

Eeg
Daar kan ik kort over zijn …. ik had  thuis een knalfuif dus geen gelegenheid om me in Bocholtz te vertonen. Via de eerder genoemde betrouwbare bronnen, heb ik vernomen dat we 4e geworden zijn en heel goed gespeeld hebben. Maar waarom zijn we dan 4e geworden? En waren er meer ploegen dan 4? Die vragen zullen wel altijd onbeantwoord blijven, want ik vermoed een pakt (What happens in Bocholtz, stays in Bocholtz?).

John
Zondag was het herentoernooi waarbij Petra onze 7de ‘heer’ was. Die rol vervulde zo prima. Met haar pittige en snelle (maar kleine) stapjes haalt zij alle slechte passes toch nog en maakt ze er een goede set-up van.
Verder speelden Hans, Rick, Florent, Roger, Mike en John mee.
Gelukkig was ons niveau een stuk beter dan de dag ervoor. We speelden echt standvastig en echt op z’n Smash’s. De tegenstanders waren alleen niet zo onder de indruk van ons niveau, dus we hebben toch best hard moeten werken en echt spannende en mooie sets gespeeld. Alleen iets meer verloren dan de zaterdag.
Supporters Albert, Natasja, Eeg en natuurlijk Marco zagen ons strijdend ten onder gaan.

Wat nieuw was deze avond, was dat iedereen er mee instemde dat we John’s versie van Pesten gingen spelen. De John’s-ouderlijk-huis-versie. Na het uitleggen van de (beetje afwijkende) regels, werd aan de spelletjes begonnen en naarmate het spel vorderde begon (bijna) iedereen toch wel de voordelen en het leuke en spannende van deze versie in te zien. Soms moest iemand 25 kaarten trekken, maar evenzo goed kwam iemand met nog 15 kaarten in zijn hand uit en won het spel! (Natuurlijk nadat er geklopt was vóór de laatste kaart te spelen.)

Uiteindelijk zijn we vierde geworden, maar ….. dat is niet zoals die avond had moeten eindigen ……..
Gelukkig neemt onze blogger John regelmatig foto’s van allerlei zaken die voor anderen soms onbelangrijk of onnodig lijken (mooie vrouwen niet meegerekend). Echter deze avond heeft hij de foto van zijn leven geschoten.

Op het wedstrijdformulier (kolom Totaal op onderste blaadje) kun je namelijk zien dat zowel ‘Broodje kroket’ als Smash in totaal 4 setpunten hebben. Dat klopt. Dus, om te bepalen wie hoger eindigt, werden de gamepunten geteld (bovenaan het bovenste blaadje).
Smash had +7 -10 -3 = -6 gamepunten.
‘Broodje kroket’ had er -13 -10 + 12. En als je dit optelt is de uitkomst -11. Maar, zoals je op het formulier kunt zien, staat daar -1!
Gewoon 1 eentje vergeten dus! Of gewoon slecht in hoofdrekenen.
Maar wel het verschil tussen de 3de en de 4de plaats.
Wij waren dus eigenlijk derde!!!
En hadden een grotere schaal hapjes verdiend. Jammer.

Maandag 30 december
Eeg
Op maandag ben ik met de stoute schoenen aan, weer richting Bocholtz getogen. Daar was de vaste supporter (Marcotte), Peter en ook Janneke (Nice!) en Hans (Very Nice! Zelf gebakken wafels van Hans!) aanwezig om samen met mij onze selectie te ondersteunen. Bijna meer supporters dan spelers! 

Uiteraard was er van te voren nogal wat discussie over welk shirt te dragen en hoe dit op tijd schoon te hebben voor deze belangrijke happening. Er zijn schijnbaar partners die ’s nachts de wasjes voor hun manlief doen zodat shirt en broekje weer keurig op tijd fris en fruitig zijn (Zo niet Sandra….ooops, dat moest ik geheim houden….sorry…). De eerste wedstrijd was trouwens al gespeeld toen ik ten tonele verscheen, dus meteen een mooie gelegenheid om onze zwoegers van een drankje te voorzien.

Op maandag was er telkens maar 1 wedstrijd rust waardoor Smash vroeg op de avond klaar was … op zich ook niet slecht, lekker op tijd douchen en lang voorbereiden op de prijs-uitreiking —> En Jawel hoor! Weer de 1e plaats …. weer dezelfde prijs (maar dan wel opnieuw bereid, die van eergisteren was ook opgegeten, kon dus moeilijk nog een keer echt dezelfde prijs zijn, uiteraard kan het wel zo zijn dat e.e.a. hetzelfde gekost heeft, dat is ook een prijs, maar dan in een heel andere context …). Ik begin nu wat door te draven geloof ik … dus hier komt de onvermijdelijke punt die ik erachter zet: “.”

PS: Misschien kunnen we John af en toe op een drankje trakteren om de pijn van de verloren weddenschap wat te verzachten (dan kunnen we hem er tevens aan herinneren dat hij eerst tot 10 moet tellen voor hij iets roept…haa, haa, haa 😉

John
Eeg heeft allerlei foto’s en video’s (op)genomen. Leuk!
Hieronder zie je daar een compilatie van. Voor wie het leuk vindt om naar Smash of naar volleybal te kijken, 13 minuten plezier.
Bedankt Eeg!


Kerst-inn 2019

Onze jaarlijkse Kerst-inn begon op maandag 23 december dan toch eindelijk. Eerst was de datum 16 december (en meerdere mensen hebben toen verwachtingsvol in de kantine staan wachten) maar toen bleek dat de sporthal gewoon open was op de 23ste, werd er gewoon mee geschoven. Alsof het een curlingsteen was.

Onze voorzitster Sandra keek natuurlijk terug op het jaar 2019 waarin weer diverse hoogtepunten bereikt waren.

Naast de 8 toernooien waaraan deelgenomen was, waren er natuurlijk ook niet-volleybalevenementen. Zoals, (zak maar even onderuit, want hier komt een heel lijstje):
De house warming bij Janneke, het weekend Ardennen, onze jaarlijkse BBQ, het Merksplas volleybalweekend, het Smashfeest, 2 dartavonden en de curlingavond. Ook hadden we twee Abrahams dit jaar, Eeg en Mike, en dat waren leuke feesten. In maart hebben we onze nieuwe verenigingsshirts gekregen. En sindsdien presteren we nóg beter (?). Het zingen en dansen op PCL hoort langzaam ook tot de jaarlijkse Smashevenementen. En tenslotte hebben we ook nog een nieuw lid mogen verwelkomen, Edith.
Wat was het weer een heerlijk jaar!

Helaas namen we op deze Kerst-inn ook afscheid van Nicole. Erg jammer natuurlijk dat zij stopt, maar wel begrijpelijk. Bedankt Nicole voor je inzet en gezelschap!

Hans zingt, al koffiedrinkend, mee

Aangezien Eeg 25 jaar lid was van smash, werd er via een speciale uitgave van ‘let it snow, let it snow, let it snow’ een ode aan hem gebracht. Aangezien Hans de usb-stick die thuis klaar lag, vergeten was mee te nemen, moesten we het doen met een mobiele weergave van de muziek.
Maar aangezien de Smashleden ook muzikaal gezien (bijna) elke uitdaging aankunnen, kwam ook dit uiteindelijk goed.

Natasja had lekkere wafels gebakken en natuuuuurlijk had Gerrie weer voor 2 heerlijke taarten gezorgd. Samen met Kerstbrood en koffie en thee hebben we weer gesmuld en gezellig nagepraat over het het jaar 2019.

Rond kwart voor 11 gingen we naar huis.
En toen Evert van de kantine ook nog een schappelijk prijsje vroeg voor de genuttigde koffie en thee, werd er met een vriendelijk bedankje en een handdruk afscheid genomen en elkaar een goede jaarwisseling gewenst.

We wensen iedereen een gezond 2020!

Polski toernoiski

8 december stonden we dan toch met 6 mannen klaar om te beginnen aan het toernooi dat georganiseerd werd door ZSV Heinsberg. Zo’n maand geleden dachten we dat we niet genoeg personen zouden hebben om deel te nemen, mede door een aantal blessures (oude en nieuwe). Maar, enige tijd later waren het er toch 8, dus toch maar ingeschreven.
Helaas kregen we teruggemeld dat het toernooi al vol zat. Jammer.
Kort daarna had zich blijkbaar een team afgemeld en konden we dus tóch meedoen. Leuk!
Echter, …….. na het Cebusta toernooi bleek Eeg toch meer last van zijn bovenbeenblessure te hebben dan verwacht (en gehoopt) dus Eeg meldde zich af. We waren nog met 7.
Enkele dagen voor het toernooi meldde ook Hans v.d. V. zich af omdat hij buikgriep had. Oeps, en toen waren er nog 6.

In de sporthal werden we hartelijk welkom geheten door de organisatie.
Er waren 3 ochtendpoules gemaakt van 4 teams, dus we zouden 3 wedstrijden spelen, elke wedstrijd ging om 2 sets tot 25 punten (dus niet op tijd spelen). Dat kon nog wel eens lang gaan duren, dachten we nog. Maar Roger wist zeker dat dat niet zou gebeuren.
En de nummers 1, 2, 3 en 4 zouden vervolgens in 4 poules van 3 spelen om de eindrangschikking te bepalen. In totaal zouden we dus 5 wedstrijden spelen.

John en Hans vertellen Mike waar het Russisch ei te vinden is.

Net zoals vorig jaar, zagen we vooral jongere mannen, maar gezien de gemiddelde leeftijd van Smash, wordt dat ook steeds gemakkelijker (om jonger te zijn dat de Smashleden zijn ;-)). En, ook net zoals vorig jaar, hoorden we een heel klein beetje Duits, maar vooral Pools, Tsjechisch en misschien ook nog wel Russisch. In ieder geval hebben we ook een Russisch ei gezien.

Aangezien er geen dames bij waren, moesten de mannen gaan set-uppen. En omdat John de vrijdag vóór het toernooi een Kerstboom gekocht had in de regen en bij het naar binnen dragen uitgleed over de drempel en toen iets verrekte in zijn rug, wilde hij graag set-uppen. Dus voortaan moet Caroline toch maar tillen.
De tweede set-upper zouden we tijdens het spelen wel beslissen wie dat zou gaan doen. Of dat een goede afspraak was?
Hans had nog steeds last van beide schouders en Florent deed voorzichtig vanwege zijn knie waar hij lang last van heeft gehad.
Voor de rest was het team van Smash helemaal fit!

De eerste wedstrijd begon.
Halverwege de eerste set zegt Mike opeens tussen neus en lippen door: “Ik voel mijn kuit weer”. Ai ai, dat was slecht nieuws. Mike ging ook set-uppen om daarmee de kuit wat te sparen. Dat ging gelukkig goed, want anders waren we maar met 5 spelers geweest.

Tijdens de 3 ochtendwedstrijden (de poulewedstrijden) hebben we eigenlijk prima gespeeld. Alles liep gesmeerd, echter, tegen de overmacht aan goede aanvallers van de tegenpartij konden we niet altijd weerstand bieden. Mede omdat de meesten penetreerden en dus vaker met 3 aanvallers speelden.
Wij waren met 6 mannen dus konden een stuk moeilijker penetreren. Die ene keer dat John het probeerde, zei Mike toch best nog beheerst maar wel heel duidelijk “Ik heb liever niet dat je dat doet John”.
Van de 6 sets konden we er helaas maar 1 winnen. Maar het waren allemaal leuke en ook nog af en toe best wel spannende sets.

Eeg verraste ons met zijn bezoekje. Hij was er natuurlijk ook graag bij geweest, maar helaas. Op het moment dat Eeg binnenkwam speelden we prima en stonden ook enkele punten voor in die set. Het liep echt lekker.
Maar om de een of andere reden gingen we slechter spelen en verloren de set net. Wat was nu het verschil met het begin van de set en het einde?
Eeg, weet jij dat?

Tussendoor was John naar de wc gegaan nadat hij scheidsrechter was geweest. En alle mannen weten dat het best lastig is om staand te plassen als je een onderbroek aan hebt, daarover een korte broek (met touwtje), en daarover een trainingsbroek (ook met touwtje). En om niet alles uit te hoeven doen, besloot John om gewoon even wat meer voorover te bukken en op die manier te plassen. Maar hij had zijn scheidsrechtersfluit nog omhangen en per ongeluk plaste hij daar tegen aan. Verdorie! Maar niemand had het gezien en dus waste hij de fluit snel af en deed hem in zijn sporttas.

Halverwege de dag, toen we pauze hadden, begon de rugpijn bij John op te spelen. Rug- en bilspieren begonnen aan te spannen, hard te worden (gelukkig alleen zijn rug en billen) en pijn te doen. En als je weet hoeveel bilspieren John heeft, dan weet je ook hoeveel pijn dat kan doen! Gelukkig kon hij na veel rek-en strekwerk alles redelijk in toom houden en toch verder spelen. Vooral de ‘knoek’ die hij op een gegeven moment voelde, deed hem goed.
De koekjes van Roger hebben hier wellicht ook bij geholpen. Want in het pakje spritsen zonder chocolade, zouden achteraan enkele spritsen MET chocolade zitten. Maar die konden we niet zien. Dus moest er doorgegeten worden.
Helaas is er geen chocolade gevonden. Maar het waren wel lekkere koekjes.

In de middagpoule begon Smash met een scheidsrechterswedstrijd. En omdat John last van rug had, vroeg hij of iemand anders wilde fluiten. Florent bood zich aan. Maar hij had geen fluitje. “Oh, die heb ik wel” zei John, en haalde zijn fluitje uit de sporttas en gaf dat aan Florent.
Na de wedstrijd gaf iedereen Florent complimentjes over zijn fluitkunsten. “Goed en sterk gefloten Florent”, en “Dat had ik nooit gekund” waren de reacties.

Omdat er op tijd gespeeld werd, liep het toernooi ongeveer 1 uur achter op het schema. En dus gebeurde het onverwachte wat niemand verwacht had. Roger riep het nog zo hard aan het begin van de dag. “We zijn toch zeker om half 5 klaar met spelen als we ’s middags maar 2 wedstrijden hoeven te spelen”.
En waarom spraken we hierover? De spelers die vaker aan toernooien meedoen waar Roger ook aan meedoet, weten het waarschijnlijk al. Roger moest natuurlijk …… eerder naar huis.
En dus moesten we de allerlaatste wedstrijd met 5 spelers spelen. Roger had ons gewoon in de steek gelaten. Hij had een of ander stom etentje met zijn schoonouders zei hij. Hij had daar eigenlijk helemaal geen zin in maar was verplicht om te gaan (door wie?). Helaas.

Bij de prijsuitreiking werden er een heleboel 5 liter biervaatjes klaargezet. Het leek wel alsof iedereen zo’n ding ging krijgen. En ja hoor. Ook Smash, met een 12de plaats, kreeg een vaatje bier en natuurlijk, echt Duits, een mooi certificaat.

Slotconclusie: Het was een mooi, maar zwaar toernooi dat precies 2 wedstrijden te lang duurde voor het niet al te fitte en niet meer zo jonge Smashteam.
Maar van die eerste 3 wedstrijden hebben we genoten!

Dit lijkt misschien een beetje een vreemde foto. Hans met zijn hand op het hoofd van John en Roger die met zijn voorkant naar John toe gedraaid staat en John’s hand die richting het kruis van Roger lijkt te gaan.
Maar er is niets aan de hand hoor.
John’s trainingspak moest uit en de naam van de sponsor moest ook op de foto.
Allebei niet gelukt helaas.

(JL)

Cebusta Maximaal

Op een koude zondagochtend van 17 november verzamelden we om kwart voor 11 in sporthal Rolduc in Kerkrade. Door blessures en ziekte moesten we helaas enkele mensen missen, zoals Janneke (ziek), Mike en Edith (blessure). 4 Heren en 3 dames bleven over (Petra, Sandra, Joyce, Hans, Rick, Eeg en John).
Het laatste half jaar lijkt Smash getroffen door allerlei onheil want het aantal zieken en geblesseerden is nog nooit zo hoog geweest. Maar doorzettingsvermogen en optimisme brengt ons er altijd weer bovenop.

Na een beetje inspelen in de koude sporthal begon de eerste wedstrijd om half 12 en Smash moest natuurlijk ……. scheidsrechteren. Eeg nam deze taak waar en de andere Smashleden gingen tellen en kijken.
Onze eerste wedstrijd was tegen het Duitse Nattuh Rel. Een beetje onwennig stonden we in het veld. Hadden we wel de goede opstelling gekozen? Want we stonden snel met 9 of 10 punten achter. Even dachten we: “Het wordt weer zo’n toernooi.”. Maar gelukkig kwam op de een of andere manier het niveau terug en speelden we heel standvastig en zeker. De 2 sets wonnen we allebei.

Ook de volgende 2 wedstrijden (tegen ‘De houten gleuf’ en ‘Reisegruppe Düsseldorf’) wonnen we ook met standvastig, zeker en onverschrokken spel.
Hierdoor waren we dus eerste in onze poule geworden en moesten we de kruisfinale spelen.

Maar eerst was er pauze en dus tijd voor een heerlijk stukje vlaai dat door Cebusta getrakteerd werd. In de kantine legden we wat geld samen en dronken een drankje onder het genot van de zangkunsten van een groep Sloveense mannen die de hele dag aan een tafel zaten en allerlei drank door elkaar dronk zoals Weizen bier, gewoon bier, bier met sterke drank erin en er zal best ook wel Rakija gedronken zijn. Iedere keer als we weer in de kantine kwamen, zag je die groep drinken maar ook steeds vermoeider uitzien. Maar het was wel gezellig.
Ondanks dat we deze keer niet gekaart hebben, was het toch gezellig in de kantine.

Een backhandpunt (!) van Eeg

Later op de dag werden we nog gesupporterd door Mike die langs kwam (en deze dag al het fotografeerwerk gedaan heeft). Maar ook Natasja, Myron en Albert kwamen ons aanmoedigen. Samen met Marco hebben ze geen wave gedaan. Wel aangemoedigd (wel een beetje zacht, maar oké, niet klagen he).

De kruisfinale moesten we tegen een jonge groep volleyballers die we eerder die dag hadden zien schitteren en erg goed zagen spelen. Zowel de jongens als de meiden waren ervaren volleyballers. En er werd aardig hard gesmasht.
Dit zou een harde noot worden. Maar Hans keek in zijn sporttas, en wat zat daar? Een notenkraker! En die hadden we ook nodig want het was een pittige partij waarbij we 1 – 1 speelden. Maar gelukkig hadden wij de eerste set met meer punten verschil gewonnen dan dat we de tweede set verloren hadden (met 1 punt maar namelijk).
Dus we stonden in de finale!!!

In de finale speelden we nog steeds erg sterk. De pass liep goed, dus kwamen er goede set-ups en konden we ons goed uitleven met de aanval. Maar ook verdedigend liep het gesmeerd (ondanks dat Eeg niet zijn Kaneeg niet gesmeerd had). We stonden af en toe van ons zelf te kijken. Maar het waren eigenlijk allemaal leuke maar vooral goed gespeelde wedstrijden van ons. Klasse. De finale was spannend maar beide sets werden door ons gewonnen. En ineens was het tijd. En ineens waren we dus toernooiwinnaar!!!
Zoals we een tijd geleden ons slechtste toernooi ooit gespeeld hebben, zo was dit ongetwijfeld ons beste toernooi ooit. Iedereen had een heerlijk gevoel overgehouden aan deze dag.

Sandra haalt onze bekers op

Nadat we in de kantine bij de prijsuitreiking een (plastic) beker gewonnen hadden (met snoep erin) en nog gezellig wat nagepraat hadden, vertrokken we rond 17 uur weer huiswaarts.

Dit lijkt een beetje een deprimerende foto, maar dat is het niet. Nee, echt niet.

Diezelfde avond reed Max Verstappen de GP in Brazilië. Na een fantastische race werd hij eerste!
Hij is dus net zo goed als wij!!!
Dus Max presteerde in Brazilië Maximaal en wij presteerden bij Cebusta maximaal.

4de dartavond Smash

Florent heeft weer eens de moeite genomen om een dartavond te organiseren voor de Smashleden en hun aanhang. En aangezien hier steeds meer personen aan meedoen, zijn er ondertussen ook andere spellen toegevoegd. Zoals sjoelen en kaarten.

Sfeerimpressie

Dus woensdag 30 oktober vanaf 19 uur stroomde de kelder van de sportarena van Gerrie en Bert aardig snel vol. Meteen werd een drankje aangeboden en er was ook een heerlijke hap, want Florent had voor heerlijk gebak gezorgd.
Verder stond overal de kelders wat lekkers. Chips, zoute stengels, noten en de zelfgemaakte balletjes van Gerrie. En de koelkast lag vol met drank. Goed geregeld.

Petra en Janneke kwamen niet omdat ze ziek waren en Mike ging bij droog weer karten en bij nat weer darten. Helaas voor Mike was het droog weer.
Florent ging teams maken en liep rond met zijn zakje met papiertjes. Door de nummers op die papiertjes werd iedereen verdeeld over 4 teams en riep hij: “Let the games begin!”.

1 team nam de heilige kaarten van John in de handen en begon ijverig te ‘pesten’ (Heerlens of Landgraafs?). Een ander team ging de sjoelbak inspecteren op oneffenheden in het glijvlak. En 2 teams konden in het dartpaleis terecht. Florent had er namelijk voor gezorgd dat er nu TWEE dartbanen beschikbaar waren, inclusief verlichting en scorebord!

Roger sjoelt, Eeg beschermt zijn gezicht.

De gezelligheid zat er meteen in. Overal hoorde je plezier en gelach, ondanks dat sommige wedstrijden toch wel best spannend waren. En zoals bij elk Smash-evenement zijn er altijd mensen die wat rustiger zijn en mensen die wat drukker zijn. Het ‘moordenaar’-spel bij het darten bepaalde steeds wanneer er gewisseld moest worden. Tijdens het wisselen werden dan vlug wat ervaringen tussen de teams uitgewisseld en dan werd er weer snel verder gegaan met spelen.

Nadat elk team elk spel gespeeld had, werd er nog gezellig wat nagepraat en sommigen speelden nog een 301 of zelfs 501 bij het darten. De ‘double out’ bleek daar toch moeilijker te zijn dan gedacht. En op TV ziet het allemaal zo gemakkelijk uit!

Aan het einde van de avond werden Gerrie en Bert met een doosje bonbons bedankt voor hun gastvrijheid.

En wij bedanken Florent voor de organisatie van deze leuke avond!

(JL)

Smash rebuspuzzelwandelfeest 2019

Verzamelen aan de ACHTERKANT van Van der Valk

Op zaterdag 5 oktober was het jaarlijkse Smashfeest. We moesten verzamelen bij Hotel van der Valk in Heerlen. Door wegwerkzaamheden was het even zoeken hoe we daar konden komen. Maar met wat tips van de organisatie (‘even doorrijden naar de achterkant van het gebouw’) lukte het de meeste mensen om op tijd en op de juiste plaats aanwezig te zijn. Natuurlijk zijn er altijd enkele mensen die ‘aan de voorkant’ van het gebouw verzamelen.

Aan de achterkant van het gebouw stonden de 3 organisatoren, Janneke, Roger en Hans al te wachten. We mochten allemaal 1 appel, 1 flesje drinken en 3 chocolade reepjes pakken uit de kofferbak van een auto. We moesten nog even wachten tot iedereen aanwezig was. Sommige mensen moesten namelijk nog van de voorkant naar de achterkant lopen. Het meest fraaie was nog dat zij heel verbaasd keken toen ze ons aan de achterkant aantroffen!
Met de grote groep stonden we het verkeer op de parkeerplaats een beetje in de weg, dus we zochten een ander plekje. Maar ook daar stonden we soms weer auto’s in de weg. Dus toen maar naar de uitgang van de parkeerplaats gelopen en bij de poort naar Kasteel Ter Worm gaan staan. Helaas bleek daar ook soms verkeer vandaan te komen, en een beetje onrustig verplaatsten we ons weer.

Nu ging het echt beginnen. Hans vroeg om aandacht en stilte, iets wat je bij Smash maar zelden samen krijgt. Maar hij kreeg het.
Hans gaf uitleg: “We maken dadelijk 3 groepen, die krijgen enkele foto’s met een rebus achterop. Groen is het begin, rood het einde. Leg die in de goede volgorde en dan lopen we samen de route.”
Met de stilte was het voorbij. Luid discussiërend en verward liep iedereen rond. Niemand begreep er iets van. 3 Groepen en toch samen wandelen? Een rebus in de goede volgorde leggen? Zijn die kleuren in de foto’s te vinden?
Janneke, Roger en Hans keken elkaar geschrokken en een beetje hulpeloos aan. Wat nu? Zou dit het eerste feest worden dat in de soep loopt?

Janneke nam een flinke slok uit het flesje water, Roger een grote hap uit de appel en Hans drukte een heel chocoladereepje in zijn mond. Met een uiterste inspanning vroegen ze samen weer om aandacht en stilte (dat is de goden verzoeken, bij Smash).
Nieuwe poging.
De stukjes rebus achterop de foto’s leveren woorden (van een hele lange zin) op die in de goede volgorde gelegd moeten worden. De eerste rebus had een groen kader, de laatste een rood kader. Als die woorden in de goede volgorde liggen, dan liggen de foto’s ook in de goede volgorde. In die volgorde moest de route gelopen worden. Groep 1 (onder leiding van Janneke) had het eerste deel van de wandelroute, groep 2 (onder leiding van Roger) het tweede deel en groep 3 (onder leiding van Hans) het laatste deel. Het was waarschijnlijk leuker geweest als groep 3 het tweede deel had, groep 2 het eerste deel en groep 1 het derde deel. Maar dan waren we nu nog aan het lopen geweest waarschijnlijk.

Groep 1 begon aan de wandeling en de rest moest hen maar gewoon blind vertrouwen. Gelukkig krijg je dat wél snel bij Smash.
We wandelden langs kasteel Ter Worm richting Voerendaal. Na de brug over de snelweg stopten we. Zaten we nu al fout? Hadden we nu al pauze? Was de organisatie van slag? Want er werd druk overlegd.
Maar nee, gelukkig was dit gepland. We gingen een spelletje spelen. Elke groep een ander spelletje.
Eens kijken hoe deze uitleg gaat.
Elke begeleider legde het spel voor zijn eigen groep uit. Roger was tamelijk onzeker en rende enkele keren druk rond om te vragen wat nu precies de spelregels waren. (Was dit een voorteken?)
We moesten met ons groepje in een kring gaan staan en met de armen gekruist voor het lichaam de hand vastpakken van de buurman van je buurman. Maar omdat Albert last van zijn rug had, deed hij niet met het spel mee, want je moest een beetje wendbaar kunnen bukken e.d.
Dus bleven we met 4 personen over. Nou, als je dan de handen van de buurman van je buurman vastpakt, heb je dus gewoon 2 tweetallen met de handen vast van diegene die tegenover je staat. Makkie. Ooh, Roger kreeg in de gaten dat dit niet ging werken, dus deed hij zelf maar mee.
Nadat iedereen de handen vast had gepakt, moesten we proberen de knopen te ontknopen door te draaien en onder elkaars armen door te kruipen e.d. De handen mochten natuurlijk niet losgelaten worden. En Roger had ook nog iets onduidelijks uitgelegd over ogen dicht, of zoiets. Maar dat hadden we niet gehoord.
Klaar? Af!
De tijd liep, en zo snel mogelijk probeerden we uit ‘de knoop’ te komen. 3 Personen tilden hun armen op, de andere 2 bleken gewoon elkaars handen vast te hebben en liepen onder die armen door naar buiten de kring. De andere 3 draaiden een halve slag en de knopen waren eruit. Na 10 seconden was groep 2 al klaar. Blij verrast was de groep, en Roger eigenlijk ook. Yes! Toptijd voor groep 2. En wat een topbegeleider was Roger toch!

Langs velden en wegen liepen we verder richting Voerendaal. En langs de grote weg liep groep 1 opeens gewoon naar een woonhuis toe. De rest van de groep lachte hen smakelijk uit. Maar het bleek de goede route te zijn. Hier wonen de ouders van Janneke en daar moesten we blijkbaar zijn.
Aangekomen bij het terras, want we liepen gewoon achterom (we zijn altijd heel snel amicaal bij Smash), bleken daar vlaaien en dranken klaar te staan.
Toch wel verrast liet iedereen zich verwennen door de leuke, spontane ouders van Janneke. 3 soorten vlaaien, koffie, thee en fris stond ons ter beschikking. De mooie tuin werd bewonderd, de mooi geschoren heg (met af en toe een sprietje dat helaas toch uitstak) werd geprezen. Wat een gezellige tuin hadden ze!
Maar nadat iedereen zijn buikje vol had en zijn blaasje leeg, bleek het toch een valstrik te zijn! We mochten niet zo maar vertrekken. Nee hoor, we waren verplicht eerst weer een spelletje spelen.

Groep 2 ging op het paadje naast het huis een spel spelen met een Minion. Roger vertelde dat de Minion ondersteboven (!) op de plastic lepel moest liggen en er niet af mocht vallen. En met die lepel in de hand moesten we om de beurt om 2 pillonnen heen lopen, zo snel en vaak mogelijk. Groep 2 had hier wel een flinke handicap. Want er hing een tak van een boom uit de tuin van de ouders van Janneke tamelijk laag (niet goed gesnoeid, denk ik), en die hing dus flink in de weg. Maar groep 2 zeurde niet. Met een topbegeleider als Roger die streng was maar ons ook aanmoedigde, was dit ook weer een leuk spel. Met wéér een topscore voor groep 2!
Toen we klaar waren, zagen we in de tuin nog 1 groep die bezig was met het armenkruisspel. Ze hadden allemaal de ogen dicht, leek het wel. Waarom dat dan? En ze zaten flink in de knoop en werden best intiem met elkaar.
Die konden er niets van!

We namen afscheid van de ouders van Janneke en liepen door het parkje in Voerendaal met enkele sporttoestellen. Hier moest groep 2 het plotseling overnemen van groep 1 omdat hun foto’s ‘op’ waren.
Dat was natuurlijk erg slecht gepland van groep 1, want groep 2 werd totaal verrast en bleek hun foto’s niet op de juiste volgorde te hebben liggen. Maar dat kwam ook omdat zij heeeeel erg lastig woorden hadden die op meerdere manieren een zinsdeel konden vormen. Terwijl groep 2 opnieuw aan het puzzelen begon, liet John met zijn stalen conditie zien op welke manier de crosstrainer in het park gebruikt kon worden. Af en toe gaf hij zijn groep een slimme aanwijzing om de puzzel op te lossen, maar er werd niet naar hem geluisterd. Waarom niet? Dat weet niemand eigenlijk. Toch?

Lekker sporten in de natuur

We liepen verder richting Weustenrade. Mooie omgeving, maar de paden waren hier een stuk onregelmatiger en daar had Albert het met zijn pijnlijke rug een stuk moeilijker mee. Dus af en toe hoorde je opeens een kreet “AAAAaaaaah oeoeh” en zag je Albert voorover gebogen met zijn handen op zijn knieën staan, de pijn te verbijten.

Maar gelukkig kwamen we lang ijszaak ‘De ijsput’ en daar gingen we, na overleg met de penningmeester, genieten van een lekker ijsje of kop thee.
Het was niet duidelijk waarom de penningmeester gevraagd werd. Was dat omdat hij over de centen van Smash ging, of omdat hij gewoon altijd wel een ijsje lust?

De route liep verder richting de Geleenbeek. “AAAAaaaaah oeoeh” zei Albert.
Hier werd de wandeling weer stilgelegd. Iedereen moest zijn derde spelletje spelen.
Groep 2 ging zogenaamd op vakantie met Smash en nam allerlei voorwerpen mee. “Ik ga op vakantie met Smash en neem mee …”. De laatste letter van het genoemde voorwerp, moest de eerste letter van het volgend te noemen voorwerp zijn. En alweer liep het uiterst gesmeerd bij groep 2. De woorden werden in vlot tempo achter elkaar opgenoemd.
Met enige jaloezie riep een andere groep ons toe, dat we ook iedere keer het zinnetje “Ik ga op vakantie met Smash en neem mee …” moesten opzeggen. Waarschijnlijk was die groep bang om te verliezen.
En ook bij dit spel scoorde groep 2 weer ongelofelijk hoog!
De overwinning moest toch eigenlijk wel ‘in de pokkit’ zijn.
Een andere groep deed het Minionspel, maar zij hadden de lepel in de mond! Wat gek!?
We vervolgen onze wandeling richting het Van Der Valk hotel.

Maar omdat we wat vroeg waren, werd nog een spelletje ‘Kubb’ gespeeld (bij de meesten beter bekend als ‘hurly-curly-husky’). En het gouden goal principe, dat bij Smash zo hoog in het vaandel (dat we helemaal niet hebben) staat, werd ook hier toegepast. Of was dat een grap?
Van elke groep moesten 2 personen deze zware last op zich nemen.
Er mocht nog steeds niet ‘gehelicopterd’ worden. Toen Mike moest gooien durfde John het weer aan om met Mike te wedden voor een kratje bier dat hij een bepaald nummer niet om zou gooien. En wat deed Mike? Iets wat hij normaal nooit doet (althans, Mike denkt dat hij dat niet kan). Hij presteerde onder druk en gooide precies het juiste nummer om! John moest Mike een kratje bier geven. “Binnen 2 jaar!” werd geroepen. Waarom dat erbij gezegd werd, begreep hij niet.
Even later, toen John zelf moest gooien, en hij een heel klein beetje opschepperig zei dat hij wel even een bepaald nummer om zou gooien, keek Jonathan hem vragend aan. Deze kans liet John niet voorbij gaan en vroeg aan Jonathan: “Wedden voor een kratje bier?”. “Als jij dat wilt”, zei Jonathan. En John wilde dat wel. Hij gooide zijn stokje …. en in slow motion volgde iedereen het stokje …., wat had John trouwens een schitterende gooitechniek … het stokje draaide een beetje in de lucht ….. maar niet genoeg om het ‘helicopteren’ te noemen … het stokje begon te dalen …. iedereen hield zijn adem in …. en het stokje …. raakte precies het genoemde nummer!
Gejuich alom! En John had dus een kratje bier gewonnen!
Dus Jonathan, geef dat kratje maar aan Mike, dan heeft John meteen zijn schuld ingelost.

We liepen verder en kwamen weer langs Kasteel Ter Worm. “AAAAaaaaah oeoeh”.
Hier werden enkele groepsfoto’s gemaakt en pleegde Albert even een sanitaire stop. Toen hij daar van terug kwam, liep hij een stuk rechter en met minder pijn in zijn rug!?

Aangekomen bij Hotel Van Der Valk namen we afscheid van Nicolle en meldde de organisatie dat we ons om 18 uur dienden te verzamelen bij de ezel op het Pancratiusplein in het centrum van Heerlen. “Staat Roger daar dan op ons te wachten?” vroeg een grapjas.
Maar nee, tegenover Zaartje staat een heuse ezel, die ook nog rondjes kan draaien. Hans van der Veeke en zijn vrouw voegden zich bij de groep en ook Gerrie en Bert. En toen de groep compleet was gingen bij Zaartje naar binnen en werden hartelijk ontvangen door enkele charmante dames. (Mike moest toen denken aan ‘Hooters’, maar waarom is niet duidelijk geworden.)

Meteen kregen we een lekker drankje en begonnen we aan het 3-gangendiner dat we zelf samengesteld hadden. Er werd nog gezellig nagepraat over de rebuspuzzelwandeling en natuurlijk kwamen er ook opmerkingen over de uitvoering van sommige spellen, maar dat heb je altijd als groepen verliezen. Maar de prijsuitreiking was nog niet eens geweest!

Totdat Janneke na het toetje de ruimte, tijd en aandacht opeiste. Plechtig vertelde zij dat groep 2 tweede was geworden, om dit meteen daarna te corrigeren en te zeggen dat groep 2 laatste was geworden. Iedereen, nou ja, bijna iedereen, was verbaasd. Want hoe kon groep 2 nu verliezen, terwijl ze topbegeleider Roger hadden? Hans en Janneke begrepen het wél. En de rest ook.


Kort daarna nam iedereen afscheid van elkaar en van een heel mooie Smashdag.
Janneke, Roger en Hans, hartstikke bedankt voor de organisatie van deze leuke dag!